Þórsmerkurferð 19.-21. maí 2006
Það má segja að veðurguðirnir hafi enn verið að sleikja sárin eftir að Silvía Night datt úr Eurovision og síðan hreinlega hrunið í það með Finnunum á laugardagskveldinu. Það má sem sagt segja að kalt hafi verið í veðri og glöggir menn sáu snjókorn falla á allt og alla (úr jólalagi).
Veðrið stöðvaði þó ekki vinnuglaða Tóftara, sem gengu hreinlega berserksgang. Terpentínuskortur tafði eilítið fyrir málurunum, en um leið og hún lét sjá sig var ekkert sem gat stöðvað penslana. Orkan og spennan sem hlóðst upp sökum terpentínuskorts var svo yfirgengileg að göngubrúin yfir Krossá var afgreidd á örskotsstundu. Reyndist það mikið áhættuverk og ekki er enn útséð með það hvort penslaóðir Tóftarar hafi komist heilir frá því verki. Annars má segja að nánast öll verkin hafi klárast á verkefnalistanum, en þó held ég að gleymst hafi að losa skrúfuna á suðurlofti. Við Tóftarar verðum nú að hafa eitthvað að gera í haust.

Þrifnaður verður seint talinn einn af sterkleikum Tóftara, en þegar Tóftara á í hlut þá eru allir hlutir afgreiddir með stæl. Ámóta þrifnaður hefur ekki sést síðan í Ajax auglýsingu á áttunda áratugnum. Ekki dugði Skagfjörðsskáli til. Það má segja að ekki sjáist pappírssnifsi eða bjórdós á milli Krossár og Snorraríkis að meðtöldum Valahnjúk.
Ekki sást til trölla í þetta skiptið, en sögur herma að skessan eigi von á sér á næstu dögum. Þó gæti verið að ást þeirra á evrópskum söng hafi dregið þau til byggða. Glöggvir Tóftarar tóku samt eftir því að ekki voru öll kurl komin til grafar varðandi tilurð Tóftaragils. Þóttust þeir sjá móta fyrir fótspori eða hælfari tröllkarlsins og áttu jarðfræðitóftararnir erfitt með að hrekja þessa tilgátu.
Á laugardagskvöldinu var haldin heljarinnar grillveisla og að henni lokinni var farið í knattleik. Munu hinir yngri Tóftarar skorað á þá eldri. Ungu Tóftararnir nutu aðstoðar skálavarðar og gott ef ekki framkvæmdastjóri FÍ hafi aðstoðað þau eilítið. Hörður hafði greinilega fengið sér eitthvert meðal. Allavega þá skipaði hann sér í hóp með þeim yngri. Kannski bara grái fiðringurinn. Mjótt var á munum og skildu liðin jöfn 3-2. Að loknum knattleik var farið í hefðbundinn útilegumannaleik. Óljóst er hver sigraði, en sumir Tóftarar áttu við stirðleika að stríða morguninn eftir, en hafragrauturinn kom þeim þó aftur af stað.
Ungir Tóftarar reyndu fyrir sér í klifurlistinni, en Davíð Óskar var sá eini sem sigraðist á Snorraríki. Aðrir voru þó nærri og kæmi mér það ekki á óvart ef einhverjir fleiri myndu kíkja út úr hellinum í haust.
Mætingin var með besta móti og má segja að fulltrúar allra kynslóða hafi mætt. Ekki komu þó allir á sama tíma og spurðist sú saga út að Trausti ætlaði að stela senunni með sterkri innkomu. Þá var ekki eingögnu talað um hvernig hann myndi afgreiða Krossá, heldur líka hvort hann myndi klæðast sínum einstaka reimabol. Vonbrigðin leyndu sér ekki á svip kvennana þegar svo var ekki og Krossáin náði ekki einu sinni uppá framrúðu. Það er spurning hvort móðir hans sem kom með honum, hafi haft einhver áhrif. Eins var ánægjulegt að Árný Helga og Pálmi skyldu koma með nýjasta Tóftarann. Bjarni Andrésson og fjölskylda komu og kíktu við á sunnudeginum. Bjarni gerði nátturulega ekkert að viti eins og sönnum merkistóftara sæmir.
